Ławki – stylistyka i inne cechy

Ławki należą do tych obiektów małej architektury, które z jednej strony stanowią stały element przestrzeni zorganizowanej, z drugiej natomiast ich stylistyka nieustannie ulega zmianie pod wpływem kolejnych trendów mody. Ławki niemal od zawsze zdobiły piękne altany arystokratycznych ogrodów, ale także stały się nieodłącznym składnikiem wielkomiejskich parków. Trudno wyobrazić sobie dziś jakiekolwiek szeroko uczęszczane miejsce, w którym brakowałoby tego dyskretnego, a jednocześnie jakże użytecznego elementu. Wbrew pozorom, zarówno lokalizacja ławki, jak i jej stylistyka nigdy nie są dziełem przypadku, ale stanowią rezultat gruntownej refleksji. Obiekt ten musi zostać odpowiednio dobrany do swojego otoczenia: nie może go nadmiernie przytłaczać swoją wyszukaną estetyką, ani też razić zbytnią prostotą. Nie bez znaczenia jest również kwestia tworzywa ławki i jej kolorystyka. Z pewnością w zacisznym zakątku odwiedzanym głównie w celu wypoczynku na świeżym powietrzu nie sprawdzą się fantazyjne wzornictwo i krzykliwe barwy. Ławki współtworzą bowiem określoną atmosferę danego miejsca. Już na podstawie ich pobieżnego oglądu można wiele powiedzieć na temat charakteru otaczającej przestrzeni. Ważne są tu najdrobniejsze detale: czy ławki mają wygodne oparcia zachęcające do odpoczynku czy też są to raczej meble miejskie przeznaczone jedynie do przelotnego złapania tchu. Obiekty te w zależności od formy, w jakiej zostały zaprojektowane, mogą wywoływać różne wrażenia. Masywne betonowe bryły wydają się niejako stanowić stały element otoczenia, w przeciwieństwie do ławek żeliwnych utrzymanych w tradycyjnym i lekkim tonie. Warto mieć więc świadomość, że ta na pozór łatwa dziedzina sztuki użytkowej posiada niejedną tajemnicę.